Teodor Sobieski

Teodor Sobieski urodził się w Fordonie koło Bydgoszczy jako syn Jana Sobieskiego, organisty, i Wilhelminy Bartz. Wychowywał się muzycznie najpierw w rodzinie, a następnie w Paradyżu, gdzie od 1902 roku pobierał nauki w seminarium nauczycielskim. W 1905 roku zdał egzamin nauczycielski I stopnia i rozpoczął pracę zawodową. Kolejno pracował w Miłosławicach od 1907 roku, a po zdaniu egzaminu II stopnia w 1910 roku został przeniesiony do Strzelna. W 1912 roku zamieszkał w Inowrocławiu, gdzie pełnił funkcję organisty i dyrygenta chóru w miejskiej szkole.

W Berlinie kontynuował studia muzyczne w instytucie muzyki kościelnej od 1915 roku i w 1917 roku uzyskał dyplom ukończenia studiów. W następnym roku powrócił do Inowrocławia i pracował jako nauczyciel muzyki w Państwowym Seminarium Nauczycielskim, a także dyrygował chórem w kościele sw. Mikołaja oraz przez wiele lat prowadził chór Szarotka.

Prowadził także kursy dla dyrygentów oraz był dyrygentem okręgowym Wielkopolskiego Związku Kół Śpiewaczych i Związku Chórów Kościelnych. W 1937 roku został przeniesiony do gimnazjum Jana Kasprowicza w Bydgoszczy. Podczas okupacji przebywał w Starachowicach i Lublinie, a od 1945 roku mieszkał w Inowrocławiu jako nauczyciel gimnazjalny. W 1948 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Poznaniu, gdzie do 1951 roku prowadził chór przy kościele sw. Anny. Zmarł w Poznaniu i pochowany został na cmentarzu Junikowskim.

Od 1908 roku był żonaty ze Stefanią z Krzymańskich; mieli dziewięcioro dzieci: Mariana, Jana, Irenę, Helenę, Annę, Sylwestra, Barbarę, Aleksandra i Franciszka.

Teodor Sobieski zasłużył się jako wychowawca młodzieży i organizator ruchu śpiewaczego, propagator dzieł chóralnych, dyrygował m.in. utworami Palestriny, Bacha, Beethovena, Wacława z Szamotuł, Mikołaja Zieleńskiego, Bartłomieja Pękiela, Stanisława Moniuszki, Feliksa Nowowiejskiego.