Franciszek Gajewski

Franciszek Gajewski urodził się 30 stycznia 1897 roku w Bydgoszczy, będąc synem Teofila, szewca, i Antoniny z Relków. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnym mieście. Służył w armii niemieckiej; od 1916 roku brał udział w I wojnie światowej na froncie zachodnim, po czym dostał się do niewoli belgijskiej. Zwolniony w 1918 roku, zgłosił się jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji. Do kraju powrócił w 1919 roku; w 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

Po powrocie do Bydgoszczy uczył się w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego pod kierunkiem profesorów Bronisława Bartla, Leona Dołżyckiego, Karola Mondralai Antoniego Procajłowicza. Był zaangażowany twórczo; malował kwiaty, akty kobiece, martwe natury i architekturę miast, zwłaszcza pomorskich, a najchętniej portretował Bydgoszcz. Pozostawił wiele wizerunków miasta nad Brdą, a szczególnie upodobał sobie bydgoską Wenecję, malując jej zakątki w różnych porach dnia i roku.

Prace wystawiał od 1926 roku w Muzeum Miejskim w Bydgoszczy. W latach 1937 i 1938 r. otrzymał nagrodę miasta Bydgoszczy w dziale malarstwa; kilka jego prac zakupił ratusz bydgoski. Działał w Związku Artystów Plastyków Pomorskich oraz Radzie Artystyczno-Kulturalnej.

Podczas okupacji niemieckiej przeżył ją w rodzinnym mieście. Po wyzwoleniu włączył się w nurt życia artystycznego, współpracując z Bydgoskim Oddziałem Związku Polskich Artystów Plastyków i uczestnicząc w wystawach okręgowych i ogólnopolskich. W 1950 roku zdobył pierwszą nagrodę miasta Bydgoszczy w dziale malarstwa w konkursie «Piękno Bydgoszczy w obrazie i grafice», a w 1958 roku został laureatem nagrody plastycznej Bydgoszczy za całokształt twórczości. Dwukrotnie, w 1958 i 1969 roku (po jego śmierci), bydgoskie Muzeum zorganizowało wystawy jego prac.

Zmarł 17 kwietnia 1969 roku w Bydgoszczy. Został pochowany na katolickim cmentarzu Matki Bożej Nieustającej Pomocy przy ul. Kossaka.