Biografia
Zygmunt Buhl urodził się 24 października 1927 roku w Bydgoszczy i był polskim lekkoatletą, sprinterem oraz działaczem sportowym, olimpijczykiem.
W czasie kariery startował na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku w sztafecie 4 × 100 m, gdzie Polska odpadła w półfinale; partnerami byli Dominik Sucheński, Zdobysław Stawczyk i Emil Kiszka.
Trzykrotnie brał udział w Akademickich Mistrzostwach Świata, zdobywając srebrne medale za bieg na 400 m (Praga 1947) oraz w sztafecie 4 × 100 m (Berlin 1951); brąz wywalczył w sztafecie 800+400+200+200 m (Budapeszt 1949) i w sztafecie 4 × 400 m (Berlin 1951).
Zdobył 12 tytułów mistrza Polski w biegach i sztafetach, a także siedem razy był wicemistrzem Polski i siedem razy brązowym medalistą w różnych konkurencjach.
Reprezentował Polskę w 8 meczach międzypaństwowych i czterokrotnie ustanawiał rekordy Polski w sztafetach. Rekordy życiowe: 100 m – 10,7 s; 200 m – 22,1 s; 400 m – 49,0 s.
Był zawodnikiem HKS Bydgoszcz, AZS Szczecin, Ogniwa Kraków i Wisły-Gwardii Kraków. Ukończył Studium WF (WSWF) w Krakowie. Był trenerem i działaczem Wisły Kraków, a po przeniesieniu do Warszawy w 1975 sekretarzem generalnym PZPN (od 1977). Zginął potrącony przez autobus. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC1, rząd 2, nr grobu 1).
Zobacz pełny artykuł na Wikipedii
Osiągnięcia
- 12 tytułów mistrza Polski w biegach i sztafetach
- Reprezentował Polskę w 8 meczach międzypaństwowych
- Ustanawiał rekordy Polski w sztafetach
- Srebrny medal na Akademickich Mistrzostwach Świata: 400 m (Praga 1947) i sztafeta 4 × 100 m (Berlin 1951)