Zdzisław Giżejewski

Zdzisław Giżejewski urodził się w Bydgoszczy 24 października 1926 roku. Był synem Edmunda Giżejewskiego, profesora konserwatorium muzycznego.

W czasie II wojny światowej przerwał edukację, uczęszczał na tajne komplety gimnazjalne, pracował w elektrowni miejskiej, a w 1943 roku trafił do obozu pracy. Został ranny, przebywał na rekonwalescencji i na początku 1945 roku okupant wywiózł go do III Rzeszy na roboty.

Z Dolnego Śląska, gdzie był na pracach, wyjechał poprzez Czechy, Austrię i południowe Niemcy; w kwietniu 1945 roku dotarł do Włoch i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Po wojnie, wraz z II Korpusem, dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie uczęszczał do szkoły o profilu administracyjno‑handlowym. W kraju zjawił się pod koniec 1947 roku i zamieszkał w Grudziądzu. W 1948 roku pracował w Tczewie jako nauczyciel i tam uzyskał świadectwo dojrzałości. We wrześniu 1948 roku po przyjeździe do Szczecina rozpoczął studia w Akademii Handlowej i związał się z Zespołem Żywego Słowa „Czytelnik”, w którym był recytatorem. W 1950 roku przerwał studia i uzyskał wstępne kwalifikacje aktorskie.

W Szczecinie związał się z Państwowym Teatrem Dramatycznym, był aktorem oraz felietonistą teatralnym w „Głosie Szczecińskim” i w radiu. We wrześniu 1952 roku wyjechał do Gniezna, gdzie w Teatrze im. Aleksandra Fredry pełnił funkcję kierownika literackiego. Z Gniezna wyjechał w styczniu 1955 roku do Zielonej Góry, obejmując stanowisko kierownika literackiego w Lubuskim Teatrze. Na scenie Teatru Lubuskiego występował m.in. w Niemcach Leona Kruczkowskiego, Weselu Wyspiańskiego, Policji Sławomira Mrożka, Ożenku Gogola oraz wielu innych.

Poza pracą zawodową w teatrze był aktywnym działaczem w zielonogórskim środowisku muzycznym i literackim. Był prezesem Lubuskiego Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego w latach 1961–1965.

Prowadził w Studium Nauczycielskim oraz w Wyższej Szkole Pedagogicznej od 1957 do 1980 roku zajęcia kulturalno–oświatowe. W Towarzystwie Wiedzy Powszechnej i Towarzystwie Rozwoju Ziem Zachodnich był wykładowcą. W 1963 roku został kierownikiem Wydziału Kultury Miejskiej Rady Narodowej, a od roku następnego etatowo związany z Estradą Ziemi Lubuskiej jako kierownik artystyczny, a także dyrektor (1968–1970). Zrezygnował z pracy w Estradzie Lubuskiej i we Wrocławiu był kierownikiem artystycznym od 1973 do 1975 roku w Państwowym Przedsiębiorstwie Imprez Artystycznych „Impart”, a następnie we Frankfurcie nad Odrą w sezonie teatralnym 1976/77 w Teatrze im. Kleista był konsultantem. W Filharmonii Zielonogórskiej w 1977 roku był zastępcą dyrektora. W Poznaniu na początku 1979 roku pracował w Teatrze Muzycznym jako aktor. Wiele publikacji wpływało na zainteresowania teatrem, sztuką i muzyką, które ukazywały się w „Nadodrzu”, „Odrze”, „Nowych Sygnałach”, „Gazecie Zielonogórskiej” oraz na falach Rozgłośni Zielonogórskiej Polskiego Radia.

W 1967 roku otrzymał Lubuską Nagrodę Kulturalną. Zmarł 6 września 1980 roku w Zielonej Górze.

Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (1969), Odznaka Honorowa Za zasługi w rozwoju województwa zielonogórskiego (1977), Odznaka Zasłużonego Działacza Kultury (1968), Złota Odznaka im. Janka Krasickiego (1973).