Waleria Władysława Drygałaz

Waleria Władysława Drygałaz urodziła się 29 lutego 1908 r. w Bydgoszczy jako córka Bernarda, maszynisty kolejowego, i Stanisławy z Miklaszów. Po ukończeniu liceum handlowego pracowała w kancelariach adwokatów bydgoskich, a następnie w fabryce maszyn jako stenotypistka. W maju 1938 r. przeniosła się do Sosnowca, miasta rodzinnego jej męża. Tam zastał ją wybuch wojny.

Znając język niemiecki i pracę biurową, znalazła zatrudnienie w urzędach w Będzinie i Siewierzu. Podejrzana o udział w akcjach sabotażowych, ukrywała się przez wiele miesięcy na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, a następnie wróciła do Bydgoszczy. Zmuszona do zameldowania się u władz okupacyjnych, została skierowana do pracy fizycznej na bydgoskim lotnisku.

Po wyzwoleniu Bydgoszczy zgłosiła się do służby społecznej. Następnie pracowała w bydgoskim oddziale Polpressu, skąd przeszła do Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia. Równocześnie współpracowała z Trybuną Pomorską. W 1948 r. związała się z Ilustrowanym Kurierem Polski, prowadząc początkowo dział depeszowy, a później zajmując się publicystyką. Jej zainteresowania koncentrowały się na problemach regionu bydgoskiego i zbrodniach hitlerowskich popełnionych na mieszkańcach Pomorza.

Była entuzjastką i znawczynią miasta rodzinnego, udzielając się aktywnie w Towarzystwie Miłośników Miasta Bydgoszczy. Kierowała jego sekcją wydawniczą. W 1969 r. doprowadziła do wydania Kalendarza Bydgoskiego, który następnie współredagowała i zasilała cennymi przyczynkami historycznymi i regionalnymi ciekawostkami. Wybrała również zgłoszone na konkurs wspomnienia i opracowała I tom Opowieści bydgoskich (1970), które ukazały się już po jej śmierci.

Udzielała się w wielu organizacjach, m.in. Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich, Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oraz innych. Zmarła 2 lipca 1969 r. w Bydgoszczy. Została pochowana na cmentarzu Nowofarnym. Upamiętniono ją, nadając imię jednej ulicy w Fordonie w 1991 r.