Wacław Kazimierz Gieburowski
Biografia
Wacław Kazimierz Gieburowski urodził się 6 lutego 1878 w Bydgoszczy. Był synem Marcelego (wykładowcy języka polskiego w bydgoskim gimnazjum realnym) i Honoraty z Różanowskich. Studiował teologię w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1902 roku w katedrze gnieźnieńskiej. Był wikariuszem w Wągrowcu, Witkowiei, Wylatowie oraz administrował parafiami w Dusznie i Kruchowie.
W 1908 roku podjął studia z zakresu muzyki kościelnej w Ratyzbonie, gdzie poznał bliżej Cecylianizm, stawiający sobie za cel odnowę muzyki religijnej w oparciu o wzory muzyki renesansowej. 1 lipca 1909 roku został wikariuszem katedralnym w Poznaniu. Angażując się coraz bardziej w życie muzyczne, inicjował koncerty symfoniczne, dyrygował oratoriami, przejął też kierownictwo Towarzystwa Śpiewaczego Lutnia. Wykładał w Arcybiskupim Seminarium Duchownym, Państwowym Konserwatorium Muzycznym na Uniwersytecie Poznańskim.
Od 1914 roku kierował Poznańskim Chórem Katedralnym. Wprowadził do jego repertuaru dawną muzykę polską i utwory te popularyzował na licznych koncertach, a jego wychowankami byli m.in. twórcy dwóch innych poznańskich chórów: Stefan Stuligrosz i Jerzy Kurczewski. Popularność poza granicami Polski zdobył dzięki transmisjom radiowym koncertów z poznańskiej katedry.
W październiku 1939 roku został aresztowany na osiem miesięcy przez Niemców. Był przetrzymywany m.in. w obozie przejściowym dla polskich księży w Kazimierzu Biskupim. Następnie jesienią 1941 roku wysiedlony do Warszawy. W 1946 roku pochowany na Poznańskiej Skałce.
Profesor i autor licznych prac o chorałach i muzyce kościelnej. Wśród dzieł znaleźć można Musica Magistri Szydlovite (1915), Chorał gregorjański w Polsce od XV do XVII wieku (1922), Cantionale Ecclestiasticum ad normam editionis vaticanae ratione habita (1933), Funebrale (1937), Missa pulcherrima (1938) oraz Śpiewnik kościelny (1947).