Mieczysław Sylwester Garsztka
Biografia
Mieczysław Sylwester Garsztka urodził się w Bydgoszczy jako syn lekarza Józefa. Naukę rozpoczął w Bydgoszczy, a kontynuował w Düsseldorfie i Wiesbaden, gdzie uzyskał maturę. Zamierzał studiować medycynę, jednak po wybuchu wojny został 27 listopada 1915 powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Początkowo służył w piechocie na froncie zachodnim – w 110. pułku piechoty z Wiesbaden, następnie w 87. Pułku Piechoty, zdał egzamin na chórążego (Fähnrich) i ukończył szkołę oficerską, otrzymując 24 kwietnia 1917 stopień podporucznika (Leutnant). Dowodząc kompanią w I batalionie 87. pułku na froncie zachodnim, został lekko ranny i odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy.
W sierpniu 1917 złożył prośbę o przeniesienie do lotnictwa i w listopadzie 1917 został skierowany do szkoły lotniczej w Ławicy, a następnie na kurs pilota myśliwskiego w Nivelles. Po ich ukończeniu, 7 czerwca 1918 został przydzielony do 31 Eskadry Myśliwskiej (Jagdstaffel 31), stacjonującej na lotnisku Saint-Loup w Szampanii. Początkowo latał na Albatrosach D.V, a później na nowoczesnych Fokkerach D.VII.
Kariera lotnicza Garsztki była krótka, ale obiecująca. 16 lipca 1918 zestrzelił pierwsze samoloty – SPAD, 18 września S.E.5a, 25 września DH-9, 30 września S.E.5a z 92. Dywizjonu, a 2 października w walce z Camelami 46. Dywizjonu został zestrzelony i ranny, lecz zdołał wylądować na uszkodzonym samolocie. Był jedynym pilotem Jasta 31, który zestrzelił co najmniej pięć samolotów. 25 września 1918 został odznaczony Żelaznym Krzyżem I Klasy.
Po zakończeniu wojny i odrodzeniu państwa polskiego, Garsztka przedarł się przez granicę z Bydgoszczy do Polski i 7 grudnia 1918 wstąpił do nowo formującego się lotnictwa polskiego. Jako jeden z niewielu pilotów znających obsługę niemieckich samolotów, został skierowany do Wojskowej Szkoły Lotniczej w Warszawie w charakterze instruktora. We wrześniu 1919, po zakończeniu Wielkopolskiego, prawdopodobnie wziął udział w zajęciu lotniska Ławica. Od stycznia do kwietnia 1919 pełnił funkcję instruktora, a 6 lutego Naczelny Wódz mianował go pilotem. 8 maja 1919 został skierowany do 7 Eskadry Lotniczej we Lwowie; od 10 maja do 7 czerwca odbył 16 lotów bojowych, głównie rozpoznawczych dwumiejscowym LVG C.VI. 10 czerwca 1919 zginął w katastrofie w Lwowie podczas lotu na SPAD VII – przyczyna to zerwanie się płótna na prawym skrzydle.