Konrad Eugeniusz Jan Golniewicz
Biografia
Konrad Eugeniusz Jan Golniewicz urodził się 3 października 1878 w Bydgoszczy, w rodzinie Wacława, urzędnika kolejowego, i Emilii z domu Pryll. Był żonaty z Anielą Nehring (ur. 4 czerwca 1890 w Gnieźnie), z którą miał dwie córki: Halinę (ur. 4 listopada 1919 w Gnieźnie) i Marcelę (ur. 16 stycznia 1922 w Bydgoszczy). Od 21 kwietnia 1926 rodzina Golniewiczów mieszkała w Poznaniu.
W 1920 roku awansował na stopień majora w piechocie, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Jego macierzystym oddziałem był 67 pułk piechoty. Od 27 września do 2 października 1920 pełnił obowiązki dowódcy 59 pułku piechoty Wielkopolskiej. W latach kolejnych służył w 61 pułku piechoty, a po zweryfikowaniu w 1922 uzyskał stopień majora z starszeństwem od 1 czerwca 1919. Następnie przeniesiono go do 58 pułku piechoty w Poznaniu i objął stanowiska w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Poznań Miasto oraz w Szefostwie Inżynierii i Saperów DOK VII. W sierpniu 1925 przeniesiono go do 55 pułku piechoty w Lesznie na stanowisko komendanta składnicy wojennej. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku przeszedł w stan spoczynku.
W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku, pozostawał w ewidencji PKU Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII i był przewidziany do użycia w czasie wojny.
Konrad Golniewicz był odznaczony Krzyżem Niepodległości (1932), Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi (dwukrotnie: 1928, 1939).