Juliusz Bogdan Deczkowski
Biografia
Juliusz Bogdan Deczkowski urodził się 20 kwietnia 1924 roku w Bydgoszczy w rodzinie Juliana i Marianny z Kapuścińskich. W 1925 roku wraz z rodzicami przeprowadził się do Warszawy. Po ukończeniu Publicznej Szkoły Powszechnej nr 85, w 1939 roku ukończył pierwszą klasę prywatnego Gimnazjum Władysława Giżyckiego.
W czasie kampanii wrześniowej brał udział w obronie Warszawy jako goniec Pogotowia Harcerzy. W październiku wstąpił do konspiracyjnego Gimnazjum im. Tadeusza Reytana, w którym był harcerzem 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta Czarna Jedynka.
Rozpoczął służbę w Szarych Szeregach, organizował siatkę konspiracyjną w swoim liceum i brał udział w akcjach Organizacji Małego Sabotażu Wawer. 9 maja 1941 został aresztowany przez Niemców za rozklejanie ulotek na murach miasta. Przetrzymywany w więzieniu na Pawiaku, zwolniony 16 lutego 1942. Po akcji pod Arsenałem brał udział w kolejnych działaniach, m.in. Meksyk IV (8 maja 1943) i Taśma pod Sieczychami (20 sierpnia 1943).
Od września 1943 był dowódcą 3. drużyny w II plutonie Alek 2. kompanii Rudy batalionu Zośka. Jeden z jego podwładnych był Krzysztof Kamil Baczyński. 26 września 1943 wziął udział w akcji Wilanów, dwukrotnie ranny, awansowany do stopnia kaprala; a 27 kwietnia 1944 brał udział w akcji Tłuszcz–Urle.
Od października 1943 do maja 1944 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola, którą ukończył w stopniu plutonowego podchorążego.
Powstanie warszawskie: w czasie powstania był zastępcą dowódcy 3. drużyny w II plutonie Alek 2. kompanii Rudy batalionu Zośka. 5 sierpnia 1944 uczestniczył w uwolnieniu więźniów KL Warschau przy ul. Gęsiej. 8 sierpnia został postrzelony. 20–21 sierpnia brał udział w obronie kościoła św. Jana Bożego i klasztoru Bonifratrów. Rana uniemożliwiła kontynuację walki. W nocy z 30 na 31 sierpnia przeszedł kanałami do Śródmieścia. Brał udział w obronie Czerniakowa. 13 września ponownie został ranny.
W nocy z 20 na 21 września przepłynął Wisłę na drugi brzeg, trafił do Majdanka, gdzie został kreślarzem w 9. zapasowym pułku LWP. 23 stycznia 1945 zdezerterował i przedostał się do Warszawy.
Po wojnie brał udział w ekshumacjach kolegów z oddziału. 20 września 1945 zgłosił się przed władzami komunistycznymi. W latach 1945–1948 był instruktorem Komendy Chorągwi Mazowieckiej ZHP. W 1947 roku mianowany podharcmistrzem. Po zdaniu matury w Batorego rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Warszawskiego. 14 stycznia 1949 został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Po brutalnym śledztwie przetrzymywany w więzieniu mokotowskim. 20 lutego 1950 roku wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie został skazany na 5 lat więzienia, przepadek mienia i utratę praw publicznych. Został zwolniony 23 marca 1953 roku po śmierci Józefa Stalina. 29 grudnia 1956 roku Sąd Najwyższy przeprowadził jego rehabilitację.
W październiku 1953 roku ukończył studia. Od 1 stycznia 1958 do 30 września 1963 był asystentem w Katedrze Technologii Organicznej Politechniki Warszawskiej. Dzięki jego zabiegom rozpoczęto produkcję antazoliny i heparyny. Był autorem racjonalizacji działania sztucznej nerki. Współautor patentów dotyczących cewnika do wlewków dotętniczych, przetok tętniczo‑żylnych.
W styczniu 1982 przeszedł na emeryturę. Był świadkiem w procesie Adama Humera. Zmarł w Ciechocinku i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A18-7-24, obok kwater batalionu Zośka).
Współautor pracy zbiorowej Pamiętniki żołnierzy batalionu Zośka oraz innych publikacji dotyczących harcerzy i żołnierzy Armii Krajowej.