Heinrich Ernst Dietz
Biografia
Heinrich Ernst Dietz urodził się 13 marca 1840 r. w Bydgoszczy jako syn Augusta Friedricha, mistrza ślusarskiego, i Caroline Marii z d. Geschke. Pochodził z niemieckich kolonistów osiadłych w Bydgoszczy po rozbiorze Polski. Początkowo prowadził rodzinną pracownię ślusarską, a następnie sklep z artykułami żelaznymi przy Nowym Rynku.
W 1867 r. jego firma przeszła na niego; sklep przekształcił się w skład żelaza sztabowego i metalowych drobiazgów. W 1892 r. wycofał się i został rentierem. Sklep sprzedał Paulowi Eckertowi, inwestując kapitał w utworzenie Bydgoskiego Towarzystwa Żeglugi Holowniczej, Spółka Akcyjna, powstałą jesienią 1894 r. Był członkiem rady nadzorczej firmy. Dzięki rozwojowi przedsiębiorstwa stał się bardzo zamożny. W 1898 r. przeniósł się do willi przy ul. Gdańskiej 146.
Jego wysoki status majątkowy umożliwił zaangażowanie w politykę i społeczne działanie we władzach miasta. Od 1874 do 1881 r. pełnił funkcję członka Rady Miejskiej w Bydgoszczy. 24 lutego 1881 r. powierzono mu stanowisko niepłatnego radcy magistratu, które pełnił aż do śmierci. Jako członek magistratu pełnił także obowiązki kuratora Kasy Oszczędności Miasta Bydgoszczy, kierował miejskim repozytorium oraz brał udział w pracach komisji kwaterunkowej i zaopatrzenia oraz miejskiego urzędu miar i wag.
Od 1879 r. pełnił funkcję posła do Sejmu Prowincji Poznańskiej. W latach 1894–1898 był posłem do Sejmu pruskiego w Berlinie z okręgu wyrzysko-bydgoskiego, jako reprezentant Partii Narodowych Liberałów. W 1894 r. znalazł się wśród członków założycieli bydgoskiej filii Towarzystwa Popierania Niemczyzny na Kresach Wschodnich (Hakaty) oraz wszedł w skład zarządu głównego tej organizacji.
Zmarł 11 sierpnia 1901 r. w Bydgoszczy. Pochowany został na cmentarzu ewangelickim przy ul. Jagiellońskiej. W testamencie pozostawił magistratowi kapitał w wysokości 400 tys. marek na budowę miejskiego sierocińca; sierociniec powstał w 1907 r. i nosił imię Heinricha Dietza (Heinrich-Dietzchen-Waisenhaus). W 1906 r. planowano nadać nazwę ulicy łączącej Nowy Rynek z Wełnianym Rynkiem, lecz na wniosek żony nadano imię ulicy przy sierocińcu. Ta uliczka utrzymała polską nazwę także w okresie międzywojennym; zmieniono ją dopiero w 1945 r. na ul. Romualda Traugutta.