Florian Edmund Adrianvel Franciszek Akrunowicz vel Edmund Neuman vel Czesław Wawerski
Biografia
Florian Edmund Adrianvel Franciszek Akrunowicz vel Edmund Neuman vel Czesław Wawerski, ps. Florek, Liberator, Libra, urodził się 8 listopada 1913 roku w Bydgoszczy. Był synem Alfonsa i Józefy z Kolitowskich. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy i zdaniu matury 30 sierpnia 1933 roku wstąpił do Batalionu Unitarnego Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie nad Narwią. W 1934 został przeniesiony do Szkoły Technicznej Podchorążych Lotnictwa w Bydgoszczy. W 1937 otrzymał przydział do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie. Od 1 sierpnia 1938 roku służył jako dowódca plutonu w Sobiejuchach, a 1 maja 1939 roku był dowódcą plutonu na lotnisku w Moderówce. W marcu 1939 roku był dowódcą plutonu w ćwiczebnej eskadrze pilotażu.
8 września 1939 roku objął dowództwo nad ewakuacyjnymi transportami kolejowymi nr 1224 i 1225, z którymi dotarł do Gródka Jagiellońskiego. Po 18 września 1939 roku dostał się do Gródka Jagiellońskiego, gdzie 23 września dołączył do oddziału zapasowego 82 pułku piechoty w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”. Oddziały jego pułku zostały rozbite. W dniach 24–27 września dowodził oddziałem karabinów maszynowych. 1 października został przydzielony do 60 dywizji piechoty „Kobryń”. Walczył m.in. pod Horodenką i Wolą Okrzejską. 6 października dostał się do niewoli niemieckiej, skąd po tygodniu uciekł ze straży przejściowej w Radomiu i przedostał się do Skarżyska-Kamiennej. Od listopada do kwietnia 1940 roku służył w Związku Walki Zbrojnej. Pełnił m.in. funkcję oficera łącznikowego ZWZ w Kielcach. W kwietniu 1940 roku przedostał się do Budapesztu, a następnie do Marsylii; od czerwca 1940 roku przebywał w Ośrodku Polskich Sił Powietrznych w Lyon-Bron. Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAFP-0957.
Od lipca 1940 roku służył w 300 dywizjonie bombowym, bombardując Niemcy. W czasie jednej z akcji 22 stycznia 1942 roku został ranny w rękę podczas nalotu na Münster.
Zgłosił się do służby w kraju i uczestniczył w szkoleniach cichociemnych, przeszkolony ze specjalnością w lotnictwie, zaprzysiężony na rotę ZWZ-AK 5 października 1942. Zrzucony do okupowanej Polski w nocy 26/27 stycznia 1943, w sezonie operacyjnym „Intonacja”, w operacji lotniczej „Gauge”, w ekipie skoczków nr XIX, z samolotu Halifax DT-727 „K” (138 dywizjon RAF). Start z lotniska RAF Tempsford, zrzut na placówkę odbiorczą „Żubr”, 14 km od Kielc. Razem z nim skoczyli: kpt. Wacław Pijanowski, ps. Dym; ppor. Stanisław Sołtys ps. Sowa; kpt. Michał Tajchman ps. Mikita.
Po aklimatyzacji do realiów okupacyjnych, w marcu 1943 roku przydzielony jako kierownik referatu informacyjno-wywiadowczego Wydziału Lotniczego Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej, a w czerwcu 1944 roku został kierownikiem referatu lotniczego Sztabu OK AK Kielce. Aresztowany przez Gestapo 23 czerwca 1944 roku w Kielcach i tego samego dnia zamordowany w Suchedniowie.