Benedykt Dąbrowski

Benedykt Dąbrowski urodził się 14 sierpnia 1920 roku w Bydgoszczy w rodzinie kolejarskiej (syn Jana i Bronisławy z domu Janickiej). W młodości uczęszczał do Gimnazjum Matematyczno-Fizycznego im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Następnie ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy (przeniesionej w 1938 do Krosna) oraz Wyższą Szkołę Pilotażu Myśliwskiego w Grudziądzu. W 1939 roku otrzymał przydział do 114 Eskadry Myśliwskiej.

1 września 1939 r. przebywał z eskadrą na lotnisku w Poniatowie pod Warszawą; zgłosił uszkodzenie niemieckiego bombowca. 14 września w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego natknął się na trzy Messerschmitty Bf 109 i został zestrzelony. Ranny trafił do szpitala we Włodzimierzu Wołyńskim. Wykonał w sumie 17 lotów bojowych i brał udział w 11 walkach powietrznych. Wiosną 1941 r. wyszedł ze szpitala, z krótszą lewą nogą. Pracował w Warszawie w Fabryce Silników Lotniczych przy ul. Kaczej, następnie powrócił do Bydgoszczy.

Latem 1942 r. wstąpił w szeregi Armii Krajowej pod pseudonimem „Balbo”. W listopadzie 1943 r. zorganizował Konspiracyjną Szkołę Małoletnich Lotnictwa, 12-osobową grupę młodych ludzi, której uczył lotnictwa. Szkoła mieściła się w mieszkaniu Jana i Franciszki Koseckich przy ul. Brzozowej. 23 stycznia 1945 r. dowodził oddziałem, który w ramach akcji „Alicja” opanował lotnisko w Bydgoszczy i później przekazał je Rosjanom.

Po wojnie pracował w PLL LOT jako pilot samolotów pasażerskich. Do 1948 r. był komendantem portu lotniczego na Okęciu. Aresztowany w lipcu 1950 r. i skazany na 7 lat więzienia. W więzieniu przebywał do 1955 r. Następnie pracował w budownictwie. W lutym 1958 r. zrehabilitowany i ponownie zatrudniony w PLL LOT.

Zmarł na zawał serca 22 maja 1962 r. w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Odznaczony Krzyżem Walecznym i Krzyżem Partyzanckim. W 1947 r. wydał wspomnienia z walk we wrześniu 1939 r. pod tytułem „114 start”; książki Eskadry straceńców nie zdążył ukończyć.